نیکل

 

نیکل یک عنصر شیمیایی و به شکل یک فلز براق سفید نقره ای است و البته کمی هم رنگ طلایی دارد. این ماده به فلزات انتقالی تعلق دارد و سخت و شکل پذیر است.

 

نیکل خالص، و به شکل پودر شده برای به حداکثر رساندن سطح واکنش پذیری، فعالیت شیمیایی قابل توجهی را نشان می دهد، اما قطعات بزرگتر در شرایط استاندارد به کندی با هوا واکنش نشان می دهند، زیرا یک لایه اکسید روی سطح تشکیل می شود و از خوردگی بیشتر (منفعل شدن) جلوگیری می کند.

 

استفاده از نیکل (به عنوان یک آلیاژ طبیعی نیکل – آهن) تا ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد ردیابی شده است. این عنصربرای اولین بار در سال ۱۷۵۱ توسط آکسل فردریک کرونستد، که در ابتدا سنگ معدن نیکل را با یک ماده معدنی مس اشتباه گرفت، در معادن کبالت لس، هلسینگ لند، سوئد، به عنوان یک عنصر شیمیایی جدا شد.

 

خواص و مشخصات شناسایی نیکل

 

خواص  مشخصات
شکل فیزیکی                                                       فلز سفید نقره ای فرمول شیمیایی                                                                        ۲۸Ni
دانسیته                                                                       (g/cm۳)۸.۹۰۸ وزن اتمی استاندارد                                                           ۵۸.۶۹۳
نقطه ذوب                                                                            (۰C)1455 شماره (CAS No)                                                          ۷۴۴۰-۰۲-۰
نقطه جوش                                                                           (۰C)2730 ساختار کریستالی                                                            مکعبی(fcc)

 

منابع نیکل

 

در زمین، نیکل اغلب در ترکیب همراه با گوگرد و آهن در پنتلندیت، با گوگرد در میلریت، با آرسنیک در ماده معدنی نیکلین، و با آرسنیک و گوگرد در نیکل گالنا اتفاق می افتد. این عنصر معمولاً در شهاب سنگ های آهن به عنوان آلیاژهای کاماکیت و تائنیت یافت می شود.

 

وجود نیکل در شهاب سنگ ها اولین بار در سال ۱۷۹۹ توسط جوزف-لوئیس پروست، شیمی دان فرانسوی که سپس در اسپانیا کار می کرد، شناسایی شد. بیش از ۲.۷ میلیون تن نیکل، در سال در سراسر جهان استخراج می شود، با اندونزی (۸۰۰۰۰۰ تن) ، فیلیپین (۴۲۰،۰۰۰ تن)، روسیه (۲۷۰،۰۰۰ تن)، کالدونیای جدید (۲۲۰،۰۰۰ تن)، استرالیا (۱۸۰،۰۰۰ تن) و کانادا (۱۸۰،۰۰۰ تن) از بزرگترین تولیدکنندگان تا سال ۲۰۱۹ هستند.

 

کاربردهای نیکل،

 

کاربردهای نیکل

 

در حال حاضر تولید جهانی نیکل به صورت های مختلف ازجمله: ۶۸٪ در فولاد ضد زنگ. ۱۰٪ در آلیاژهای غیر آهنی، ۹%  در آبکاری ۷٪ در فولاد آلیاژی ؛ ۳٪ در ریخته گری ها ؛ و ۴٪ موارد دیگر (از جمله باتری) استفاده می شود.

 

این عنصر در بسیاری از محصولات خاص و قابل مصرف صنعتی از جمله فولاد ضد زنگ، آهنرباهای آلنیکو، باتری های قابل شارژ، رشته های گیتار برقی، کپسول میکروفون، آبکاری در لوله کشی، و آلیاژهای خاص مانند پرمالیا، الینوار و وارد کردن برای آبکاری و به عنوان رنگ سبز در شیشه استفاده می شود.

 

نیکل، در درجه اول یک فلز آلیاژ است و بیشترین کاربرد آن در فولادهای نیکل و چدن های نیکل است که در آنها بطور معمول مقاومت کششی، مقاومت و الاستیک را افزایش می دهد.

 

از آنجا که این ماده در برابر خوردگی مقاوم است، گاهاً از آن به عنوان جایگزین نقره تزئینی استفاده می شود. نیکل، همچنین بعضاً در بعضی از کشورها به عنوان فلز سکه ای ارزان قیمت مورد استفاده قرار گرفته است، اما در سال های بعد از قرن ۲۰، با آلیاژهای ارزان قیمت فولاد ضد زنگ جایگزین شد.

 

نقش بیولوژیکی نیکل،

 

نقش بیولوژیکی نیکل

 

اگرچه تا دهه ۱۹۷۰ نیکل هنوز شناخته نشده بود، اما ثابت شده است که این ماده نقش مهمی در زیست شناسی برخی گیاهان، باکتری ها و قارچ ها دارد. برای تشکیل پروتون ها و الکترون ها، و همچنین می تواند واکنش معکوس، کاهش پروتون ها را انجام دهد و گاز هیدروژن تشکیل دهد.

 

یکی از آنزیم های مونوکسیدکربن دهیدروژناز از یک خوشه Fe-Ni-S تشکیل شده است. سایر آنزیم های حاوی نیکل، شامل یک کلاس باکتریایی نادر از آنزیم های سوپراکسید دیسموتاز و گلیوکسالاز I در باکتری ها و چندین انگل تریپانوزومی انگلی یوکاریوتی می باشد.

 

آیا مصرف نیکل موجب مسمومیت می شود؟

 

خیر! منبع اصلی قرار گرفتن در معرض نیکل، مصرف خوراکی است، زیرا نیکل برای گیاهان ضروری است. نیکل به طور طبیعی هم در غذا و هم در آب یافت می شود و ممکن است در اثر آلودگی های محیطی در انسان افزایش یابد.

 

به عنوان مثال، شیرهای آبکاری شده با نیکل ممکن است آب و خاک را آلوده کنند. استخراج و ذوب ممکن است نیکل را در فاضلاب ریخته باشد. ظروف پخت و پز آلیاژ نیکل، فولاد و ظروف رنگی نیکل، ممکن است نیکل را در مواد غذایی آزاد کند.

 

جو ممکن است توسط تصفیه سنگ معدن نیکل و احتراق سوخت فسیلی آلوده شود. انسان ها ممکن است نیکل را مستقیماً از دود توتون و تماس پوست با جواهرات، شامپوها، مواد شوینده و سکه ها جذب کنند.

 

قرار گرفتن در معرض روزانه به طور متوسط ​​سلامتی انسان را تهدید نمی کند. بیشتر نیکل جذب شده توسط انسان توسط کلیه ها از بدن خارج می شود و از طریق ادرار از بدن خارج می شود یا از طریق دستگاه گوارش بدون جذب شدن از بین می رود.

 

نیکل یک سم تجمعی نیست، اما دوزهای بیشتر یا قرار گرفتن در معرض استنشاق مزمن ممکن است سمی و حتی سرطان زا باشد و یک خطر شغلی محسوب شود.

 

منابع:

۱) www.en.wikipedia.org

۲) www.pubchem.ncbi.nlm.nih.gov

 

جهت جستجوی این محصول اینجا جستجو کنید.

خرید محصولات از این سایت تحت گارانتی دکتر شاهرضایی می باشد.