مولیبدن

 

مولیبدن یک فلز به رنگ سفید نقره ای است که شکل پذیر است و در برابر خوردگی بسیار مقاوم است. این ماده بعد از عناصر تانتالوم و تنگستن، دارای نقطه ذوب بالایی هستند که همچنین یک ریز مغذی ضروری برای زندگی است.

 

مولیبدن به عنوان یک فلز انتقالی، به راحتی با عناصر دیگر واکنش داده و ترکیباتی را ایجاد می کند. این ماده به عنوان محصول جانبی استخراج مس یا تنگستن بازیابی می شود.

 

پیتر جیکوب هژلم، شیمی دان سوئدی، اسید مولیبدیک را با کربن در روغن بذر آسیاب کرده و به شکل خمیر در آورد، خمیر اجازه تماس نزدیک بین کربن و مولیبدنیت را می دهد. سپس هژلم این مخلوط را در یک بوته بسته، گرم کرد تا فلز تولید شود، سپس آن را مولیبدن نامید و آن را به نام کلمه یونانی “مولیبدوس” به معنی سرب نامگذاری کرد. طبق انجمن رویال شیمی، عنصر جدید مولیبدن در پاییز سال ۱۷۸۱ معرفی شد.

 

خواص و مشخصات شناسایی مولیبدن

 

خواص  مشخصات
شکل فیزیکی                                                              فلز نقره ای فرمول شیمیایی                                                                      ۴۲Mo
دانسیته                                                                   (g/cm۳) ۱۰.۲۸ وزن اتمی استاندارد                                                        ۹۵.۹۵
نقطه ذوب                                                                            (۰C)2623 شماره (CAS No)                                                         ۷۴۳۹-۹۸-۷
نقطه ذوب                                                                            (۰C)4639 ساختار کریستالی                                                       مکعبی (bcc)

 

کاربردهای مولیبدن

 

بیشتر مولیبدن تجاری در تولید آلیاژها استفاده می شود، جایی که برای افزایش سختی، مقاومت و هدایت الکتریکی، مقاومت در برابر سایش و خوردگی به مواد افزوده می شود.

 

مقادیر کمی از ملیبدن را می توان در طیف گسترده ای از محصولات یافت: موشک، قطعات موتور، مته، تیغ اره، رشته های بخاری برقی، مواد افزودنی روان کننده، جوهر برای صفحات مدار و پوشش های محافظ در دیگ های بخار، برخی از آنهاست.

 

این ماده همچنین به عنوان کاتالیزور در صنعت نفت مورد استفاده قرار می گیرد. مولیبدن به عنوان پودر خاکستری تولید و فروخته می شود و طبق انجمن رویال شیمی آمریکا، بسیاری از محصولات آن از طریق فشرده سازی پودر تحت فشار بسیار بالا تشکیل می شود.

 

مولیبدن به دلیل نقطه ذوب بالای خود در دمای بسیار بالا عملکرد فوق العاده خوبی دارد که این ویژگی، به ویژه در محصولاتی که در دمای شدید باید روغن کاری شوند، بسیار مفید است. بنابراین در مواردی که برخی از روان کننده ها و روغن ها ممکن است تجزیه شوند یا آتش بگیرند، روان کننده های دارای سولفیدهای مولیبدن، می توانند گرما را کنترل کنند و همچنان کارها را ادامه می دهند.

 

آیا می دانستید که :

 

آیا می دانستید که : مولیبدن

 

– مولیبدن پنجاه و چهارمین عنصر رایج در پوسته زمین است.

 

– اتم مولیبدن نیمی از وزن و چگالی اتمی تنگستن را دارد و بر همین اساس، در اغلب آلیاژهای فولادی جایگزین تنگستن می شود و همان اثر متالورژی را فقط با مصرف نصف فلز ارائه می دهد.

 

در ساخت اسلحه های ۴۳ تنی آلمانی که در جنگ جهانی دوم استفاده شد، به دلیل نقطه ذوب بسیار بالاتر، به جای آهن، از مولیبدن استفاده شده بود.

 

– مولیبدنیت یا مولیبدنا، یک ماده معدنی نرم و سیاه است که زمانی در ساخت مداد استفاده می شد. تصور می شد این ماده معدنی حاوی سرب است و اغلب با گرافیت اشتباه گرفته می شد.

 

– از مولیبدنیت در برخی از آلیاژهای مبتنی بر نیکل، مانند Hastelloys – آلیاژهای ثبت شده که در برابر گرما، خوردگی و محلول های شیمیایی بسیار مقاوم هستند، استفاده می شود.

 

مولیبدن در بدن انسان

 

مولیبدن در بدن انسان

 

مولیبدن یک ریز مغذی ضروری برای زندگی است، اما مقدار زیاد آن سمی است. این عنصر در ده ها آنزیم وجود دارد. یکی از این آنزیم های مهم، نیتروژناز است که اجازه می دهد نیتروژن موجود در جو گرفته شده و به ترکیباتی تبدیل شود که به باکتری ها، گیاهان، حیوانات و انسان اجازه می دهد تا پروتئین ها را سنتز و استفاده کنند.

 

به گفته Drweil.com، در انسان عملکرد اصلی مولیبدن این است که به عنوان کاتالیزور برای آنزیم ها و کمک به تجزیه اسیدهای آمینه در بدن عمل کند. در گیاهان، این ماده یک عنصر کمیاب ضروری برای تثبیت نیتروژن و سایر فرآیندهای متابولیکی است.

 

مولیبدن کیفیت منحصر به فردی دارد که در خاک های اسیدی کمتر محلول است و در خاک های قلیایی محلول تر است. بنابراین، در دسترس بودن ملیبدن برای گیاهان، نسبت به pH و شرایط زهکشی کاملاً حساس است.

 

به گفته Lenntech:

 

در خاک های قلیایی، بعضی از گیاهان می توانند حداکثر ۵۰۰ ppm ملیبدن داشته باشند. در مقابل، سایر زمین ها به دلیل کمبود این ماده در خاک، بایر هستند.

 

باکتری ها بدون حضور مولیبدن نمی توانند نیتروژن را به شکل مفید برای موجودات زنده، تبدیل کنند و طبق ساینس دیلی، اگر باکتری ها نتوانند نیتروژن را به سرعت تبدیل کنند، یوکاریوت ها نمی توانند رشد کنند، زیرا این اشکال حیاتی تک سلولی قادر به تبدیل خود به خود نیتروژن نیستند.

 

برای این مطالعه که در مجله Nature منتشر شده است، محققان سطح مولیبدن در شیل سیاه که نوعی سنگ رسوبی غنی از مواد آلی و اغلب در اعماق اقیانوس است را اندازه گیری کردند. این بررسی به آنها کمک کرد تا تخمین بزنند که چه مقدار مولیبدن در آب دریا و محل تشکیل رسوب حل شده است.

 

منابع:

۱) www.livescience.com

۲) www.en.wikipedia.org

 

جهت جستجوی این محصول اینجا جستجو کنید.

خرید محصولات از این سایت تحت گارانتی دکتر شاهرضایی می باشد.