اکسید جیوه

 

اکسید جیوه (II)، پودری زرد یا قرمز رنگ می باشد که در دما و فشار اتاق، همواره به صورت یک ماده جامد است. شکل معدنی مونترویدیت به ندرت یافت می شود.

 

در سال ۱۷۷۴ میلادی، جوزف پریستلی کشف کرد که با حرارت دادن اکسید جیوه، اکسیژن آزاد می شود، هر چند او نمیدانست که این گاز اکسیژن است.

 

خواص و مشخصات شناسایی اکسید جیوه

 

خواص  مشخصات
شکل فیزیکی                                                           جامد زرد یا قرمز فرمول شیمیایی                                                                       HgO
دانسیته                                                                   (g/cm۳) ۱۱.۱۴ وزن مولکولی                                                         (g/mol) 216.591
نقطه ذوب (تخریب ساختار)                                                       (۰C)500 شماره (CAS No)                                                         ۲۱۹۰۸-۵۳-۲
حلالیت در آب                                                                            محلول ساختار کریستالی                                                           ارترومبیک

 

سنتز اکسید جیوه

 

شکل قرمز HgO را می توان با گرم کردن Hg در اکسیژن و در دمای حدود ۳۵۰ درجه سانتیگراد، یا از طریق تجزیه و تحلیل محلول Hg(NO۳)۲ انجام داد. فرم زرد را می توان با رسوب +Hg۲ آبی در یک محیط قلیایی بدست آورد.

 

اختلاف رنگ این ماده، به دلیل اندازه ذرات می باشد. هر دو شکل ساختار یکسانی دارند که از واحدهای O-Hg-O نزدیک خطی متصل شده در زنجیرهای زیگزاگ با زاویه ۱۰۸ درجه Hg-O-Hg درجه تشکیل شده است.

 

برای تهیه نانوکریستالیت های HgO به اشکال مختلف یک سنتز مستقیم انجام شده است. نتایج این مطالعه، در سال ۲۰۰۹ میلادی و توسط محققان دانشگاه تربیت مدرس به صورت مقاله ISI منتشر شده است.

 

در این بررسی، تأثیر پارامترهای مختلف مانند وجود نمک های قلیایی یا تثبیت کننده ها، قدرت سونوگرافی، زمان فراصوت و مواد اولیه بر اندازه، مورفولوژی و درجه تبلور محصولات مورد مطالعه قرار گرفته است.

 

همچنین مشاهدات میکروسکوپ الکترونی روبشی نشان داده است که استفاده از الکل پلی وینیل (PVA) یا نمک های قلیایی منجر به شکل های مختلف این محصول می شود. برای دسترسی به لینک مقاله، می توانید اینجا کلیک نمایید.

 

طیف های FTIR و رامان اکسید جیوه

 

طیف های FTIR و رامان

 

کاربردهای اکسید جیوه،

 

HgO گاهی اوقات در تولید جیوه استفاده می شود زیرا به راحتی تجزیه می شود. وقتی تجزیه می شود، گاز اکسیژن تولید می شود. همچنین از آن به عنوان ماده ای برای کاتد باتری های جیوه ای استفاده می شود.

 

اکسید جیوه (II) با عوامل احیا کننده، کلر، پراکسید هیدروژن، منیزیم (در صورت گرم شدن)، دی سولفور دی کلرید و تری سولفید هیدروژن به شدت واکنش می دهد و ترکیبات حساس به شوک با فلزات و همچنین عناصری مانند گوگرد و فسفر تشکیل می شوند.

 

بر اساس مقاله ای که در سال ۱۹۹۵ میلادی توسط محققان ژاپنی منتشر شده است، فرایند یداسیون اترهای آلکیل آریل توسط معرف اکسید جیوه – ید در دی کلرومتان، مورد بررسی قرار گرفته است که در تصویر زیر واکنش را مشاهده می کنید. می توانید برای مطالعه متن کامل مقاله، اینجا کلیک کنید.

کاربردهای اکسید جیوه

 

سمیت اکسید جیوه،

 

اکسید جیوه ماده ای بسیار سمی است که می تواند با استنشاق، از طریق پوست و همینطور با بلع، جذب بدن شود. این ماده برای چشم ها، پوست و مجاری تنفسی تحریک کننده است و ممکن است بر روی کلیه ها اثر بگذارد و منجر به نقص کلیه شود.

 

وجود این ماده در زنجیره غذایی انسان، موجب تجمع زیستی، به ویژه در موجودات آبزی امی گردد. استفاده از این ترکیب به عنوان آفت کش در اتحادیه اروپا ممنوع شده است.

 

تبخیر این ماده در دمای ۲۰ درجه بسیار ناچیز است و در معرض نور و یا در اثر حرارت بالای ۵۰۰ درجه سانتی گراد تجزیه می شود. گرمایش آن، بخارهای بسیار سمی جیوه و اکسیژن تولید می کند که خطر آتش سوزی را افزایش می دهد.

 

منابع:

۱) www.en.wikipedia.org

۲) www.pubchem.ncbi.nlm.nih.gov

 

جهت جستجوی این محصول اینجا جستجو کنید.

خرید محصولات از این سایت تحت گارانتی دکتر شاهرضایی می باشد.