دی رنیوم دکاکربونیل

 

دی‌رنیوم دکاکربونیل یک ترکیب معدنی با فرمول شیمیایی به شکل پودر سفید سفید رنگ می باشد که از نظر تجاری در دسترس است و به عنوان نقطه شروع سنتز بسیاری از کمپلکس های کربنیل رنیوم استفاده می شود.

 

در دهه ۱۹۳۰ رابرت موند روش هایی را توسعه داد که از فشار و دما برای تولید اشکال مختلف کربونیل فلز استفاده می کرد. والتر هبر، دانشمند برجسته قرن بیست، برای توسعه بیشتر به طور خاص بر روی کشف دکارکربونیل دی رنیوم تحقیق کرد.

 

تلاش های اولیه باعث ایجاد کمپلکس های فلزی تک هسته ای شد، اما پس از ارزیابی بیشتر، هبر کشف کرد که با استفاده از Re۲O۷ به عنوان ماده اولیه بدون حلال، می توان با تولیدفع ل و انفعالاتی میان Re-Re، یک کمپلکس دی رنیوم بدست آورد.

 

نهایتا این ماده برای اولین بار در سال ۱۹۴۱ میلادی توسط والتر هبر گزارش شد، که آن را با استفاده از کربنیلاسیون احیا کننده رنیوم تهیه کرد. این ترکیب متشکل از یک جفت هرم مربعی Re(CO)۵ واحد است که از طریق پیوند Re-Re به هم پیوسته بودند که یک مجموعه کربنیل همولپتیک را تولید می کرد.

 

خواص و مشخصات شناسایی دی‌رنیوم دکاکربونیل

 

خواص  مشخصات
شکل فیزیکی                                                 پودر کریستالی سفید فرمول شیمیایی                                                                 Re۲(CO)۱۰
وزن مولکولی                                                             (g/mol)652.52 شماره (CAS No)                                                      ۱۴۲۸۵-۶۸-۸
نقطه ذوب (تخریب ساختار)                                                    (۰C)170 CID پاب کم                                                                  ۵۱۸۹۱۷

 

سنتز رنیوم کربونیل

 

دی‌رنیوم دکاکربونیل را می توان از طریق کربنیلاسیون احیا کننده اکسید رنیوم (VII) (Re۲O۷) در ۳۵۰ اتمسفر و ۲۵۰ درجه سانتیگراد بدست آورد:

 

Re۲O۷ + ۱۷ CO → Re۲(CO)۱۰ + ۷ CO۲

 

طیف FTIR، رامان و GC-MS

 

طیف FTIR، رامان و GC-MS دی‌رنیوم دکاکربونیل

 

رنیوم دکاکربونیل دارای یک باند جذب IR گسترده در ۱۸۰۰ سانتی متر است که می تواند به دو جزء در نقاط ۱۷۸۰ و ۱۸۳۰ سانتی متر اختصاص یابد، که ناشی از جذب CO است.

 

۹ گروه CO باقیمانده در Re۲(CO)۱۰ جذب IR پیچیده را در منطقه ۱۹۵۰–۲۱۵۰ سانتی متر ایجاد می کنند. همچنین هویت آن را می توان با استفاده از الگوی ایزوتوپی رنیوم (Re185 و Re187) از طریق طیف سنجی جرمی نیز تأیید کرد.

 

واکنش پذیری دی‌رنیوم دکاکربونیل

 

لیگاندهای کربونیل ممکن است توسط لیگاندهای دیگر مانند فسفین ها و فسفیت ها جابجا شوند:

 

Re۲(CO)۱۰ + ۲ L → Re۲(CO)۸L۲

 

این ترکیب همچنین ممکن است توسط هالوژناسیون به کمپلکس های کربنیل تک هسته ای Re (I) “شکسته شود”:

 

Re۲(CO)۱۰ + X۲ → ۲ Re(CO)۵X (X = Cl, Br, I)

 

هنگامی که از برم استفاده می شود، بروموپنتاکربنیلرنیوم (I) تشکیل می شود، که واسطه ای برای بسیاری از کمپلکس های رنیوم می باشد. این ترکیب همچنین می تواند هیدروژنه شود و مجموعه های مختلف پلی رنیوم را تشکیل دهد و در نهایت رنیوم فلزی تشکیل بدهد:

 

Re۲(CO)۱۰ → H۳Re۳(CO)۱۲ → H۵Re۴(CO)۱۲ → Re (metal)

 

در حضور آب، فوتولیز Re۲(CO)۱۰ یک مجموعه هیدروکسید تولید می کند:

 

Re۲(CO)۱۰ → HRe(CO)۵ + Re۴(CO)۱۲(OH)۴

 

این واکنش شامل شکاف پیوند Re-Re و سنتز HRe(CO)۵ است که می تواند برای تهیه ساختارهای سطحی طراحی شده برای ترکیب کمپلکس های جدا شده کربونیل متصل به سطح استفاده شود.

 

از دست دادن لیگاند کربونیل توسط فوتولیز، یک مجموعه اشباع کئوردیناسیونی ایجاد می کند که تحت افزودن اکسیداتیو پیوندهای Si-H قرار می گیرد، به عنوان مثال:

 

Re۲(CO)۱۰ + HSiCl۳* → (CO)۵ReHRe(CO)۴SiCl۳ + CO

 

کاربردهای دکاکربونیل دی رنیم

 

از تجزیه و تحلیل مبتنی بر رنیوم در فرآیند های متاتز، اصلاح، هیدروژناسیون و فرآیندهای مختلف هیدروتراپی مانند هیدرودسولفورزدایی استفاده شده است.  همچنین از این ماده می توان برای ایجاد ترشح الکل و تهیه سیلی اترها و واکنش آنها استفاده کرد:

 

RSiH۳ + R’OH → RH۲SiOR’ + H۲

 

واکنش های فتوشیمیایی دی رنیوم دکاکربونیل با آب نیز در مقاله ای که در سال ۱۹۸۲ میلادی منتشر شده است مورد بررسی قرار گرفته است که شما عزیزان می توانید با کلیک بر اینجا به آن دسترسی داشته باشید.

 

رادیوتراپی موضعی داخل توموری

 

نانو ذرات PLLA دوپ شده با دکاکربنیل دی رنیوم

 

تأثیر تابش نوترون و تجویز مقدماتی در داخل بدن با استفاده از روش TMT با استفاده از نانو ذرات PLLA دوپ شده توسط دی رنیوم کربنیل، موضوع مطالعه ای است که در سال ۲۰۰۸ در مجله پاب مد منتشر شده است.

 

در مقالات قبلی نویسندگان این تحقیق، نانوذرات مبتنی بر PLLA را که با دکارکربونیل دیرنیوم غیر رادیواکتیو پر شده اند، برای تابش نوترونی که می تواند در تأسیسات راکتور هسته ای انجام شود، طراحی شده بوده اند. این مقاله جدید تأثیر تابش نوترون را بر این نانوذرات PLLA بارگذاری شده با Re۲(CO)۱۰  توصیف می کند.

 

هنگامی که نانوذرات بارگیری شده با شار بالاتر نوترون تحت تابش قرار گرفته اند، نشان داده شد که آنها تا حدی لخته شده و برخی از منافذ در سطح آنها ظاهر می شوند. علاوه بر این، نتایج DSC کاهش در نقطه ذوب PLLA و آنتالپی در هر دو نانوذره خالی و بارگذاری شده را نشان می دهد که نشانگر کاهش تبلور پلیمر است.

 

نتایج طیف FTIR نشان داده است که نانو ذرات تابش شده علی رغم کاهش تبلور پلیمر و وزن مولکولی، هویت شیمیایی Re۲(CO)۱۰ و PLLA مورد استفاده را حفظ می کنند. در نتیجه، اگرچه برخی از آسیب های ناشی از تابش نوترون به نانوذرات رخ می دهد، نانوذرات PLLA بارگذاری شده با دکاکربونیل رنیوم هویت شیمیایی خود را حفظ می کنند و تقریباً با استفاده از روش TMT به عنوان نانوذرات قابل پخش و تزریقی باقی می مانند. این نانوذرات یک کاندید جالب جدید برای رادیوتراپی موضعی داخل توموری هستند.

 

 

جهت جستجوی محصولات شیمیایی اینجا جستجو کنید.

خرید مواد شیمیایی از این سایت تحت گارانتی دکتر شاهرضایی می باشد.